گروه  ادبيات  تربت حيدريه

جولقی و قلندری

مرحوم فروزانفر درباره ی جولقی در شرح مثنوی شریف جلد یک چنین نوشته اند :«جولقی،دسته ای از قلندران که به رسم این طایفه موی سر و صورت می تراشیدند و لباس مویین و خشن از جنس جوال به تن می کرده اند و گاهی این لباس مرکب بوده است از پاره ها و تکه ها و رنگ های مختلف که آن را دلق و  دلق مرقع می گفته اند. اولین کسی که این گونه لباس (مویینه شبیه به جوال) پوشید شخصی بود به نام «الشیخ محمد بلخی» که او جانشین جلال الدین درگزینی و او خلیفه جمال الدین محمد بن یونس ساوجی بود که وی موی سر وصورت خویش را می تراشید و دلق مویین می پوشید و شیخ محمد بلخی لباس مویین و کلفت بر تن می کرد  و این امر سنت و روش برای قلندریه گشت . بنابراین جولقی منسوب است به جولق که به معنی جوال است و آن خرقه ای بوده است مویین وضخیم گونه که این دسته از قلندران می پوشیده اند و مولانا فرموده است که من بر قلندران رشک می برم که هیچ ریش ندارند.»

( فروزانفر / 1346 / صص127-126 )